In deze rubriek 'Van de DigiContact werkvloer’ geven we collega's van DigiContact het woord. Verpleegkundige Sam vertelt hoe zij begeleiders ondersteunt bij medische vragen en waarom geen enkele dienst hetzelfde is.
“Wat is er nu nodig?”
Mijn dienst begint vandaag om drie uur. Ik werk vanuit huis en start met een overdracht van mijn collega van de vroege dienst. Zij had een rustige middag, maar voor mij begint de dienst direct met een complexe casus.
Een begeleider van een woonlocatie belt mij. Een cliënt heeft in zijn eigen hand gebeten, waardoor een flinke wond is ontstaan. Ik hoor direct dat de begeleider hiervan schrikt. Juist omdat ik op afstand werk en niet midden in de situatie zit, kan ik rust bewaren. Eerst luister ik naar haar verhaal en geef ik ruimte aan haar emoties. Daarna kijken we samen naar wat er nodig is.
Als verpleegkundige verzamel ik zoveel mogelijk informatie. Wat is de medische achtergrond van de cliënt? Hoe ziet de wond eruit? En hoe gaat het nu met de cliënt? In dit geval vraag ik om een foto van de wond, zodat ik mee kan kijken en een goede inschatting kan maken.
Al snel blijkt dat overleg met een arts nodig is. Ik doe mijn verpleegkundige overdracht en daarna neemt de arts het contact met de locatie over. Een uitdagende start van de dienst, maar juist die afwisseling maakt mijn werk interessant.
Even later krijg ik een heel andere vraag. Een begeleider is vergeten medicatie toe te dienen en wil weten wat nu verstandig is. Dat klinkt eenvoudig, maar dat is het vaak niet. Om een goed advies te kunnen geven, moet ik weten welke medicatie de cliënt gebruikt, welke doseringen zijn voorgeschreven en of er risico's zijn op wisselwerkingen. Iedere situatie vraagt opnieuw om afwegen, analyseren en triageren.
Dat is eigenlijk de kern van mijn werk bij DigiContact. Begeleiders bellen ons met uiteenlopende medische vragen. We brengen de situatie in kaart, verzamelen informatie en bepalen wat er nodig is. Soms is een geruststelling voldoende. Soms geven we advies. En als dat nodig is, schakelen we met een arts, de huisartsenpost of in acute situaties met 112.
Geen dag is hetzelfde. Aan het begin van de avond logt een collega in om mij tijdens de drukste uren te ondersteunen. Buiten kantoortijden krijgen we vaak veel vragen van begeleiders. Juist dan merken zij hoe prettig het is om snel met een verpleegkundige te kunnen overleggen. Soms blijkt een situatie mee te vallen, soms is extra medische inzet nodig. Door eerst samen goed te kijken wat er aan de hand is, kunnen we passend advies geven en bepalen wat de beste vervolgstap is.
Om elf uur sluit ik mijn dienst af. Moe, maar vooral tevreden. Ook al werk ik op afstand, ik ervaar iedere dag hoe fijn het is om er voor begeleiders en cliënten te zijn wanneer zij mij nodig hebben.
Op afstand, maar altijd dichtbij