Praktijkverhaal: werken als begeleider bij DigiContact

Na het avondeten met collega’s op kantoor zit mijn pauze erop. Ik neem weer plaats achter mijn drie beeldschermen. Dan belt Piet*. Zijn naam verschijnt in het systeem. Terwijl ik zijn afsprakenkaart open, neem ik op: 
“Hallo Piet, je spreekt met Nan van DigiContact.” 

In de afsprakenkaart zie ik dat Piet zich vaak somber voelt en behoefte heeft aan een luisterend oor. Ook lees ik wat hem helpt: meebewegen, echt luisteren en praten over zijn dieren. Bij DigiContact werken we met deze afsprakenkaarten, die tijdens de intake worden ingevuld. Zo weten we als team wat iemand nodig heeft. Er staat bijvoorbeeld in wat het doel is van het contact en wat wel en niet goed werkt. Want waar je bij de één een grapje kunt maken, is dat voor de ander niet passend. Bij Piet is luisteren het belangrijkste. Als je te snel met oplossingen komt, voelt hij zich niet gehoord en klapt hij dicht. 

Piet vertelt dat hij zich steeds meer terugtrekt in het dagelijks leven. Hij gaat weinig naar buiten, eet slecht en houdt de gordijnen dicht. Hij zegt dat hij het soms niet meer ziet zitten. Door de training suïcidepreventie die ik bij DigiContact heb gevolgd, herken ik dit soort signalen en weet ik hoe belangrijk het is om ze serieus te nemen. Ik heb geleerd dat het helpt om het gesprek open te voeren en ook moeilijke vragen niet uit de weg te gaan. Tegelijk blijft het steeds zoeken: je werkt met gevoel, ervaring en de gesprekstechnieken die je leert. 

Tijdens het gesprek merk ik dat het Piet oplucht om erover te praten. Het helpt dat het onderwerp er gewoon mag zijn. Samen kijken we wat er nodig is om het voor hem veilig te houden. We ronden het gesprek af met een kleine, haalbare stap: Piet gaat zijn hond uitlaten.