Een vroege dienst bij DigiContact
Een vroege dienst bij DigiContact begint in alle rust, maar zit vol betekenisvolle momenten. Werken op afstand betekent niet minder nabijheid, juist meer ruimte voor eigen regie van de cliënt. In dit ervaringsverhaal van een van de DigiContact begeleiders lees je hoe kleine handelingen en echte aandacht het verschil maken.
Het is vrijdagochtend, kwart over vijf. De wekker gaat en ik stap op de fiets. Terwijl de wereld om me heen langzaam ontwaakt en de vogels beginnen te fluiten, rijd ik richting DigiContact in Amersfoort. Als ik een vroege dienst heb, sta ik daar onderweg al bij stil. Straks ga ik namelijk ook anderen wakker bellen. Dat voelt als een verantwoordelijkheid. Voor sommige cliënten is dat belletje het verschil tussen op tijd opstaan of zich verslapen, tussen wel of niet hun medicatie innemen.
“Cliënten reageren wél, en voor je het weet lijken de tandpastaspetters bijna door het scherm te vliegen.”
Zodra ik de vloer op stap, pak ik een groene thee en loop ik naar mijn favoriete belcabine. Ik groet de collega’s van de nachtdienst, die hun werkdag er bijna op hebben zitten. Zij drinken nog een frisdrank, ik begin mijn dag met thee. Het is altijd een bijzonder moment van wisseling. Mijn laptop start op, de schermen lichten op en de agenda vult zich snel. In de ochtend bellen we cliënten om hen te wekken, te herinneren aan medicatie en tandenpoetsen en om hen een fijne dag te wensen. De reacties zijn heel verschillend. De één is meteen wakker en praat graag, de ander bromt nog wat slaperig. En gelukkig hoeven wij die ochtendlucht niet te ruiken.
Een moment dat soms grappig, maar ook een beetje ongemakkelijk is, is het meekijken met het tandenpoetsen. Het voelt een beetje zoals bij de tandarts: er wordt iets gevraagd, maar antwoorden is lastig. Daarom zijn we voorzichtig met vragen. Cliënten reageren wél, en voor je het weet lijken de tandpastaspetters bijna door het scherm te vliegen. Dan ben ik toch blij dat ik ondersteuning op afstand bied. Juist dat maakt dit werk zo leuk. Ik maak veel mee, maar blijf op afstand. En afstand is niet onpersoonlijk. Integendeel, voor cliënten niet en voor ons ook niet.
“Doordat we op afstand werken, heb je de energie om veel gesprekken te voeren. ”
Doordat we op afstand werken, heb je de energie om veel gesprekken te voeren. Ook de afwisseling speelt daarin een grote rol. In de ochtend zijn de gesprekken vaak praktisch en licht: wekken, herinneren en een praatje. In de avond zijn de gesprekken vaker zwaarder en emotioneler. Dat merk je meteen. En juist die afwisseling maakt het werk voor mij zo waardevol. Meekijken met iets simpels als tandenpoetsen klinkt misschien klein, maar het is van grote waarde. Het versterkt de eigen regie van de cliënt. Wij kijken mee, maar doordat we verder weg zitten, voelt het voor cliënten vaak zelfstandiger. Tegelijkertijd ontlast het collega’s op de werkvloer.
“Het zijn niet alleen maar wekgesprekken wat we doen”
Na de lunchpauze volgt een heel ander gesprek. Cliënt Vera* belt in paniek met beeld. Ik zie een huilende vrouw die aangeeft dat het haar allemaal te veel wordt. Ze weet niet meer wat ze met zichzelf en de situatie aan moet. In de zorg zijn we vaak geneigd om oplossingen aan te dragen en dingen over te nemen. Dit keer doe ik dat niet. Wat ik wel doe, is luisteren. Vera vertelt, ik stel open vragen en geef haar tijd en ruimte. Samen kijken we naar wat voor haar werkt en wat zij op dat moment nodig heeft. Door de juiste vragen te stellen, komt zij zelf met inzichten. Haar eigen kracht komt naar voren en zij behoudt de regie.
Dat vind ik het mooiste aan dit werk. Je ziet iemand in zijn eigen kracht, zonder het echt over te nemen. En dat is precies wat we bij DigiContact elke dag opnieuw doen.
*Vera is niet haar echte naam.
